مواره درصدی از سالمندان یک کشور به نگهداری و مراقبت دیگران نیاز دارند؛ در ایران نیز بنا بر غربالگری وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی در چهار سال پیش، پنج درصد سالمندان کشور از نظر شاخص‌های سلامت پرخطر بودند و در مجموع ۱۷ تا ۲۷ درصد سالمندان ایرانی به درجاتی از مراقبت رسمی و غیررسمی نیاز دارند.

باقر لاریجانی رئیس مرکز تحقیقات غدد و متابولیسم دانشگاه علوم پزشکی تهران درباره سلامتی جمعیت سالمند در ایران نیز به تازگی گفته است: «بر اساس یک مطالعه، بسیاری از سالمندان کشور به بیماری‌های این گروه سنی مبتلا می‌شوند به طوری که ٧٠ درصد افراد بالای ۶۰ سال فشارخون، ۵٠ درصد دیابت و ۶٠ درصد کلسترول بالا دارند. ۲۵ درصد افرادی که در اثر پوکی استخوان، دچار شکستگی لگن می‌شوند در ماه اول و ۵۰ درصد از آنان در سال اول شکستگی فوت می‌کنند و مابقی برای ادامه زندگی خود به اطرافیان وابسته می‌شوند.»

از آنجاکه جمعیت‌شناسی یکی از شاخص‌های مهم توسعه پایدار و برنامه‌ریزی بلندمدت در هر کشوری است، باید به سالمندی جمعیت ایران و چالش‌های پیش روی آن از جمله چالش مراقبت و نگهداری از سالمندان توجه داشت چراکه ایران طی دهه‌های اخیر دستخوش تغییرات عمده‌ای در ساختار جمعیتی خود شده است.