Interio

کلینیک مجازی دیابت پژوهشگاه علوم غدد و متابولیسم

دانشگاه علوم پزشکی و خدمات درمانی تهران

1391/03/09 | ایجاد کننده: Admin

ديابت و فعاليت بدني

كاهش فعاليت جسمي در دهه‌هاي اخير، سبب شده تعداد مبتلايان به ديابت نوع 2 افزايش يابد. با توجه به اينكه چاقي يكي از عوامل مهم ابتلا به ديابت است، فعاليت جسمي و ورزش يكي از روش‌هاي مهم در پيشگيري و درمان ديابت نوع 2 تلقي مي‌شود. هنگام فعاليت، ماهيچه‌ها، قند يا گلوكز بيشتري از جريان خون مي‌گيرند به علاوه در اين شرايط، انسولين بهتر اثر مي‌كند و در نتيجه، قند يا گلوكز به راحتي وارد سلول‌هاي ماهيچه‌اي مي‌شود. بنابراين علاوه بر رعايت رژيم غذايي خاص و مصرف منظم و صحيح داروهاي تجويز شده مي‌توانيد از روش مفيد، موثر و بي‌ضرر ديگري در پيشگيري و درمان ديابت استفاده كنيد. ورزش كردن و داشتن فعاليت بدني، بهترين توصيه به بيماران ديابتي است.

فوايد فعاليت بدني به‌طور منظم

از فوايد فعاليت بدني به طور منظم مي‌توان به موارد زير اشاره كرد: EMRI
  • كاهش وزن
  • حفظ وزن در حد طبيعي
  • كنترل بهتر قند خون
  • كاهش نياز به مصرف دارو و تزريق انسولين
  • افزايش توانايي بدن در استفاده از انسولين
  • سلامت دستگاه قلب و عروق
  • كاهش ميزان فشار خون
  • كاهش چربي خون
  • كاهش تنش هاي عصبي
  • آمادگي بدني
  • حفظ استحكام استخوانها
  • ايجاد شادابي و نشاط به‌علاوه مطالعات نشان داده است كه انجام حركات ورزشي به طور منظم در كنار رعايت يك رژيم غذايي سالم سبب پيشگيري از بروز بيماري ديابت مي‌شود.

آياورزش يك ضرورت است؟

براي داشتن يك زندگي سالم و با نشاط، فعاليت بدني براي هر فردي ضروري است. در گذشته فعاليت‌ها به گونه‌اي بود كه چه در زمان كار و چه در منزل، ناچار به انجام حركات بدني بوديم. امروزه با پيشرفت علم و صنعتي شدن شهرها، تحرك افراد در همه گروه‌هاي سني كاهش يافته است، به همين منظور، همه افراد جامعه؛ زن و مرد، پير و جوان، سالم و بيمار و..... همه و همه بايد يك برنامه ورزشي منظم داشته باشند.

نقش ورزش در پيشگيري از ابتلا به ديابت چيست؟

مطالعات نشان مي‌دهد كه افزايش فعاليت فيزيكي در پيشگيري از وقوع ديابت در افرادي كه در معرض خطر هستند، بسيار است. افرادي كه چاق هستند و زندگي كم‌تحرك دارند يا در بين بستگان آنها افراد ديابتي ديده مي‌شوند، در معرض خطر ابتلا به ديابت مي‌باشند. تغيير سبك زندگي شامل رعايت رژيم غذايي و انجام فعاليت‌هاي فيزيكي به طور منظم از بروز ديابت در اين افراد جلوگيري كرده و يا حداقل آن را به تأخير مي‌اندازد.

ورزش و ديابت نوع 1

انجام ورزش‌هاي منظم و مداوم براي EMRI بيماران مبتلا به ديابت نوع 1 بسيار مفيد مي‌باشد. نكته مهم اين است كه اين بيماران بايد بين مصرف وعده‌‌هاي غذايي، تزريق انسولين و انجام حركات ورزشي تعادل برقرار نمايند و بهترين زمان ممكن را جهت ورزش كردن در نظر بگيرند. چرا كه ورزش كردن باعث افت قند خون هنگام ورزش و همچنين پس از پايان حركات ورزشي مي‌شود. بنابراين براي تأثير مطلوب ورزش براي سلامت اين دسته از بيماران و جلوگيري از افت قند خون احتمالي آنها موارد زير پيشنهاد مي‌شود: - كنترل قند خون با دستگاه گلوكومتر قبل، حين و بعد از ورزش به اين ترتيب فرد مبتلا به ديابت نوع 1 قادر است تا واكنش بدن را به حركات ورزشي بداند و با كمك پزشك خود ميزان مصرف كربوهيدرات و انسولين تزريقي را تعيين كند. -معمولاً پيشنهاد مي‌شود در صورتي كه قند خون كمتر از 100 ميلي‌گرم بود، بين 15 تا 30 گرم كربوهيدرات مصرف شود. براي مثال يك عدد سيب متوسط يا نصف موز، 15 گرم كربوهيدرات محسوب مي‌شوند. -در صورتي كه قند خون بالاي 250 ميلي‌‌گرم در دسي‌ليتر باشد بهتر است هيچگونه حركت ورزشي انجام نشود. -ورزش باعث افزايش جذب انسولين از اندام شده و در نتيجه نوسانات قند خون تشديد مي شود. به همين منظور توصيه مي شود عمده حرکات ورزشي در اندام‌هايي كه انسولين در آنها تزريق نشده است، انجام شود.


کلمات کلیدی

Empty