Interio

مرکز تحقیقات چاقی و عادات غذایی پژوهشگاه علوم غدد و متابولیسم

دانشگاه علوم پزشکی و خدمات درمانی تهران

1392/03/23 | ایجاد کننده: 64

شيوع چاقي در ايران

گسترش شهر نشيني، افزايش درآمد و سرانه دريافت انر‍‍‍‍‍ژي در كنار كاهش تحرك فیزیکی، از علل افزايش شيوع چاقي در جوامع در حال توسعه به شمار مي رود.

در سالهای 1999، 2005 و 2007 شیوع کلی چاقی در ايران به ترتیب 13/6، 19/6 و 22/3 درصد و شیوع اضافه وزن در این سالها 32/2، 35/8 و 36/3 درصد گزارش شده که حاکی از افزایش معنی دار آنهاست. همچنین افزایش معنی دار متوسط شاخص توده بدنی (BMI) از سال 1999 تا 2005 و 2007 مشهود است(به ترتیب 25/03، 26/14و 26/47). بالارفتن شیوع چاقی در هر دو جنس زن و مرد و در شهروندان و روستا نشینان دیده می شد.
در مطالعه ملی شیوع اضافه وزن و چاقی در بزرگسالان ایران در سال 2007 که روی 89404 مرد و زن 15 تا 65 ساله انجام شد شیوع اضافه وزن و چاقی در مردان به ترتیب 42/8 و 11/1 درصد و در زنان به ترتیب 57 و 25/2 درصد گزارش شد برطبق این آمار و مطالعات موجود دیگر، ایران از نظر شیوع چاقی در رتبه 66 جهان  قرار می گیرد.

مطالعات انجام شده در شهر تهران،بيان كننده شيوع بسيار بالاي چاقي در بزرگسالان تهراني مي باشد.شيوع چاقي در زنان نسبت به مردان به بيش از دو برابر مي رسد.اين امر احتمالاً به دليل تحرك بدني كم در زنان و سهم بالاتر كربوهيدرات به جاي پروتئين در انر‍‍‍ژي دريافتي روزانه و نيز تفاوتهاي فيزيولوژ‍يك است.